BELEVING VAN “SEVENTH” DOOR DE OGEN VAN EEN BEZOEKER / BEWONER IN DE VORM VAN EEN INTERVIEW, GEHOUDEN IN HET JAAR 2025

We zitten met Jan van Loon aan de vooravond van kerst in het jaar 2025 in de buurt van Rotterdam en Van Loon vertelt over zijn leven, verandering, zijn verdriet en zijn beleving van “Seventh”, de piramiden die in Nederland in 2012 gebouwd werden… Hij begint met een toelichting;

“In 1975 was ik twaalf jaar en nu in 2025 ben ik tweeënzestig jaar…”

Twaalf jaar was ik. Onderweg naar huis moest ik almaar huilen. Ik liep twee kilometer en moest stoppen. Alweer om te huilen. Ik zakte door mijn knieën, legde mijn ellebogen op de donkere aarde en huilde, alsof ik daarvoor geboren was. Mijn tranen vielen in de verse voren, die we nog maar net aangelegd hadden en ze zouden ze vullen als dit mogelijk was. Verzengt zou de aarde onder mijn voeten vervolgens slechts zoute aardappelen voorbrengen. Zeekraal zou zoet smaken bij de smaak van deze aardappelen, als mijn lichaam echt groot zou zijn. En ik dacht niet groter meer te worden, toen ik op ons aardappelland hoorde dat mijn moeder overleden was.

Al veranderde mijn leven erg, groeide ik en werd alles steeds mooier. Hier ben ik geboren, dacht ik, en ik hield als een echte akkerbouwer van het land en de omgeving. Mijn liefde was groen. Zij bestond uit de akker, de prachtige zonsopkomst en ondergang. En ook die zou veranderen. ‘Hoe zal zij eruit zien als ik ouder ben geworden?’, vroeg ik me vaak af als man van dertig. Ja, ik wist dat ons akkerland moest gaan wijken voor andere plannen. De generatie na mij zou mij niet meer opvolgen. En wat moest ik geloven van de plannen om een mooi natuurgebied aan te leggen? Veelal werd dat nog steeds een verkapte villawijk, omdat dit voor de gemeente het meeste opbracht. Is dat eigenlijk tegen te houden?

Voor het eerst op het nieuw landgoed “Seventh”

Vervolgens liep ik reeds ver voor mijn vijftigste door het natuurgebied met groene weiden, een heuvelachtig landschap en veel bomen. Het was zeer toegankelijk en ik trof daar een mengeling van vele soorten bomen, kruiden in het wild en kruidentuinen. Er waren zelfs prieeltjes, een amfitheater, een vaartje, mooie bruggetjes, prachtige, langgerekte uit natuursteen opgetrokken boerderijen, waar mensen sliepen die in het grote piramidevormige gebouw werkten. In de omgeving was ook een natuurzwembad, met schaduwrijke hoekjes. En aan de plas liep ik veel langs een rotspartij, over een strandje, waar mensen bijeen kwamen. Een stuk verder kwam ik dan uit bij een jachthaventje met van die sfeervolle hoeken, houten vlonders en terrasjes met leemhuisjes in verschillende kleuren, alsof het aan de middellandse zee lag.

Als ik daar liep, rook ik nog steeds het land, want er was nog steeds akkerbouw. Er bevonden zich tuinen onder het grote glazen gebouw. Het stond vol met fruit en diverse soorten groenten, en het zag eruit als een bloemenzee. Er waren aardbeien grotten van anderhalve meter hoog. Tomaten hingen met trossen aan een soort hangmeer, in cirkels, allen met elkaar verbonden. Bonen vormden met hun planten hagen van een heel aantal ronde kleinere en grotere tuinen. Daartussen bevond zich de radijs, verschillende soorten sla en pompoenen. Aan de buitenranden stonden of eerder lagen rabarber, spinazie, rode en witte kool, bloemkool en er stonden wortelen. Aan de noordkant bevonden zich de aardappellanden, grote groene ronde schijven, gelardeerd met witte geurige bloemen, telkens afgewisseld door een enkele erg in de sfeer passende kruidentuin.

En terwijl ik piramiden nooit eerder mooi gevonden heb, waren ze toen een heel aangename afwisseling in het o zo platte Nederland. In de glazen wanden zag ik de wolken voorbij gaan. En als ik in een van de poten in een van de healthrooms door de scanner ging, keek ik mijn ogen uit. Telkens ervoer ik meer uitzicht en inzicht. Ik leerde van alles over de achtergronden van ziektebeelden en hoe je beter gezond kunt blijven. Ze stelden dat je gezonder kon blijven en meer balans kon ervaren, en volgens mij is dat waar.

Het groen hielp velen van hun stress af. En ik kan maar niet ophouden daar over te vertellen, zoals men ook niet aan de streektuinen voorbij kon zien. In het zuiden bevonden zich de verschillende boomsoorten die rondom de middellandse zee groeiden. Rondom het natuurzwembad stonden volgens mij zelfs palmbomen, haha.
In het noorden daarentegen zagen we toendertijd zelfs verschillende soorten naaldbomen, en als we verder keken zagen we de ijsschotsen van de grap die men in die tijd uithaalde, in de tijd van zogenaamd grote klimaatveranderingen. Men was in die tijd algemeen gezien vol angst dat de ijskappen erg snel zouden smelten en Nederland onder zou lopen.

In het oosten zag men de nabootsing van de droogmakerijen en ook de verschillende molens liggen, die lange tijd voor de oplevering van de piramiden hebben gediend als droogmakerijmolens. Ook lagen er overal op het terrein oefenstukken groen voor de beginnende golfer. Overdag zag men dan van die golfwagentjes en de wagentjes van ouderen vielen daardoor veelal niet eens meer op. En over de paden kon men ook fietsen en skeeleren.

Als we naar het westen keken en hoog in de piramide stonden, konden we met enige inspanning de duinen en de Noordzee zien. De plas, met de haven, de rotspartijen en het strand in het Noorden van de plas, met uitzicht op de zon, was goed zichtbaar uit een van de drie restaurants en waren een genot voor elke levende ziel met ogen.
Als ik daar niet was gaan wonen, had ik de piramide nog steeds zoveel mogelijk opgezocht. Tenslotte was ik in mijn oude, mooie en aangename omgeving, maar daarnaast was het ook juist die omgeving in de piramide die me rustig maakte. Er gebeurde daadwerkelijk iets met je. Naast dat het een imposant gebouw was, kon je voelen dat ‘het harmoniseren’ ook daadwerkelijk gebeurde als je in de buurt was of binnen rondliep.

Ik kan me nog de eerste keer herinneren toen ik voor het eerst in aanraking kwam met de mensen van ‘Seventh’. Aangenaam volk, vond ik hen toen. Die mening heb ik nooit hoeven veranderen. Mijn prettige ervaringen namen alleen maar in getal toe naarmate ik meer van de filosofie leerde kennen. In ‘Seventh’ gaf men namelijk niets om meningen in het algemeen. Daar mocht je gewoon jezelf zijn. En de verantwoording die ik voor mijn leven en voor mijn gezondheid kon nemen, waren zonder ik dat had verwacht de belangrijkste redenen om daar te wonen. Ik vond er de veiligheid voor als er echt iets aan de hand was, zag veel mensen die ik interessant vond, werkte mee aan innovatiestukken en bracht mijn kleinkinderen naar de opvang als ze bleven logeren.

Als je mij nu zou vragen wat zo fijn aan ‘Seventh’ was, zou ik zeggen: ‘Het feit dat ik er alles kon vinden, eten, drinken, gezondheid, fijn wonen, maar ook de professionaliteit van de mensen die er werkten.’ Natuurlijk vond ik het fijn dat ik niet naar buiten hoefde, uitgebreid de spa kon bezoeken en op elk niveau een soort oase meemaakte, want in elke serre bevonden zich opnieuw tuinen. Maar als je ouder wordt, wil je toch juist die gewone dingen kunnen doen. Het is wel zo dat veel anderen je komen bezoeken, omdat je in zo’n apart gebouw woont, ze de vorm willen ervaren en natuurlijk de centrale operatie kamer, of ‘the sphere’ zoals die werd genoemd wilden bezoeken.

Je was in ‘Seventh’ juist onderdeel van de samenleving. Eigenlijk zelfs meer doordat alles te bereiken was, en er veel aanwezig was voor de algemene- en voor de wellness- en gezondheidszoeker. Ik was ook veel bij de medische en interactieve, innovatieve congressen en niet te vergeten bij de theaterstukken aanwezig. Ik heb in ‘Seventh’ het lekkerste eten gegeten, de mooiste avonden beleefd en gezien hoe nuttig ik was, voor de samenleving, mijn directe omgeving en voor mezelf.

‘Ja, ‘Seventh’ was mijn beste verandering!’

Indien u meer wilt weten over ‘Seventh’ dan kunt u klikken op www.TheOtherWayofLiving.nl