Degenen die zich uiterlijk expliciet op vrede willen richten, richten zich nog steeds op oorlog. Innerlijke vrede kan alleen maar bestaan waar oorlog niet uit de weg wordt gegaan. Er blijft een behoefte aan oorlog als men bewust voor vrede denkt te moeten kiezen. Waarom? Omdat vrede en oorlog in directe zin met elkaar verbonden zijn. De vrede die men wil verkiezen kan niet bestaan zonder haar tegenhanger. Om werkelijk voor vrede te kiezen, hoeft men zich niet te richten op vrede, maar laat men het beste gebeuren zonder aan alles een oordeel te verbinden. Zonder oordeel of gerichtheid op vrede heeft oorlog geen bestaansrecht. Vergeet nooit dat de stille innerlijke veroordelingen van onszelf oorlog in ons en in het bewustzijn van oorlog in het algemeen heeft gecreƫerd. Alles wat eigenlijk geen recht van bestaan heeft, houdt deze innerlijke oorlog in stand. Het zijn illusies die ons parten spelen: De illusie dat we niet goed genoeg zijn; De afwijzing en ontkenning van liefde; Het lichaam dat in de spiegel gezien niet van ons lijkt te zijn; Het onszelf ontkrachten in woord en daad. Alles wat bewezen moet worden heeft houvast nodig, de ruggengraat van onwetendheid. Om die reden is onze eigen prestatiegerichtheid het grote probleem. En zoals het in vicieuze cirkels denken alleen maar stopt en haar macht verliest, als we haar geen aandacht geven en verder gaan, zo heeft onze innerlijke oorlog en het oordeel over ons geen macht meer over ons als we toelaten en ons oordeelloos verbinden met de zijde van vernietiging, als een van onze kanten van creatie.