Ik vertel nog steeds tijdens mijn lezingen, workshops en sessies, maar ook zo, dat als we tijdens ons aardse leven willen (blijven) toekijken, dat we dan alleen maar ons afhankelijke gedrag stimuleren en zeker niet in een actieve modus terechtkomen om ons leven te veranderen. Uiteraard weten we al dat we ons moeten richten op dat wat we ons wensen. Toch hoeven we ons wezen niet meer uit het oog te verliezen, als we eenmaal hebben ontdekt dat we veel groter zijn dan we ons voordoen. Dan weten we ook dat we veel meer verantwoording hebben. Vervolgens verandert niemand anders onze wereld beter in een mooiere en eerlijkere wereld als wijzelf…

In het vorige artikel stelde ik de vraag: ‘Wat gebeurt er als we weten dat we nog maar vijf jaar te leven hebben?’ En volgens mij kan ik nu zeggen dat we de tijd tijdens ons aardse leven dan veel beter gaan besteden. We gaan doen wat we echt willen doen. Vervolgens wordt het een werkelijk gelukkig leven waarbij we niet aan gisteren of morgen denken, of een heel zinvol leven waarin we alles oplossen wat we nog willen of dienen op te lossen. En het is volgens mij ook mogelijk om een combinatie van gelukkig en zinvol leven te realiseren.
Veelal zien we geen mogelijkheden om die combinatie te bereiken, als we al wel gelukkig of zinvol zijn gaan leven. Alles gaat steeds sneller. We weten soms niet eens welke informatie we nu wel en niet tot ons moeten nemen. En wat moeten we er vervolgens mee? De dilemma’s zijn groter dan ooit. We zoeken meer naar de vraag wie we zijn. We willen antwoord. We willen geholpen worden. We willen zinvol leven en gelukkig zijn. Veelal voelen we onszelf in een hoek gedreven, en we vragen onszelf af: ‘Wat moet ik doen?’, ‘Waar doe ik goed aan?’ en ‘Zal ik niet falen?’ Dit zijn vragen waar we allemaal veel of weinig mee te maken hebben. En hoe blijven we met beide benen op de grond?

Voor velen is het alledaagse leven al moeilijk genoeg. Dan willen we zelfs niet nadenken. Maar we hebben deze vragen ook als we er ons niet bewust mee bezighouden. We zoeken naar verandering en antwoorden. Het boek ‘Volg je Hart’ heb ik geschreven als hulp om ons in alle gevallen te kunnen afstemmen op onze essentie. Daarnaast geeft het de oplossing om antwoord te krijgen. Het gaat om een passend perspectief innemen, waardoor we antwoord krijgen op al onze vragen, waardoor ons leven gemakkelijker wordt.
Misschien maakt voetbal ons leven ook gemakkelijker. Al praat ik eigenlijk nooit over voetbal en is het niet ‘mijn sport’, verduidelijkt de volgende vergelijking wat ik bedoel. Ons handelen is zo vaak afhankelijk van anderen. Tijdens het voetballen handelen we in reactie op anderen, als we op het veld staan en als we op de tribune zitten. Hoeveel keer staan wij op het voetbalveld?
Een voetbalspel heeft drie belangrijke posities: op het veld als speler, op het veld als scheidsrechter en op de tribune als toeschouwer. Veel toeschouwers zitten thuis en kijken naar de televisie-uitzending, die reken ik tot de laatste groep. Al is het toeschouwen belangrijk, er is niets te zien als er niemand op het veld verschijnt of speelt. Om die reden gaat spelen boven alles.
In de inleiding van dit artikel zei ik dat we als we willen blijven toekijken, alleen maar ons afhankelijke gedrag stimuleren. Als we dit in verband brengen met het voetbalspel is het van het grootste belang de speler binnen ons te vinden. Als het onszelf en ons alledaagse leven betreft gaat het om in actie komen, om durven spelen.
Ik heb net gesteld dat ‘op het veld als scheidsrechter’ ook van de belangrijke posities is. Als we gaan spelen, hebben we regels of een kader nodig. Anders doen we maar wat. Als het om het voetbalspel gaat, kunnen we alleen maar scoren als we regels hebben. Deze regels zijn te vergelijken met ‘natuurwetten’ in ons zogenaamde alledaagse leven. Hierdoor beleven we uitdagingen.

Als ik de scheidsrechter ga vergelijken met ons alledaagse leven, kom ik op onze innerlijke criticus of op ons denken terecht. Die criticus zorgt er veelal voor dat we het veld niet meer op durven en juist uitgedaagd worden om te presteren. Als we ons innerlijk verlamd voelen door de scheidsrechter, dan denken we veelal teveel afkeurend. Vervolgens ervaren we dan dat we afhankelijker zijn van de handelingen van een ander. Indien dat gebeurt, moeten we opnieuw moed vatten om het veld op te gaan.
Dit laatste ervaart de voetbalspeler meerdere keren letterlijk en dat ervaren wij figuurlijk als we tijdens ons leven op die manier worden uitgedaagd. Maar als we erachter komen dat we groter zijn dan wie we altijd dachten te zijn, kunnen we ineens heel gemakkelijk en tegelijkertijd de positie op de tribune als toeschouwer, op het veld als scheidsrechter en op het veld als speler innemen.
Nu zou deze vergelijking niet compleet zijn als er geen kip-ei constructie in zou zitten. De kip-ei constructie heeft te maken met wat eerst is. Als we een product op de markt willen introduceren hebben we hier ook mee te maken. We zullen onze mogelijke afnemers bekend moeten maken met de aanwezigheid van het product, want onbekend maakt onbemind. De markt dient zelfs te erkennen dat er een behoefte bestaat aan een soortgelijk product. Met reclame wordt de brug geslagen tussen ons als de leverancier en de potentiële koper (de markt), met behulp van informeren en communiceren. En als we terugkomen bij de kip-ei constructie, is er geen ei zonder kip (de leverancier van eieren) en geen kip zonder ei (de potentiële koper). En om te ervaren dat we meer zijn, zullen we ons in eerste instantie open moeten stellen voor deze mogelijkheid, ofwel ons als potentiële koper op moeten stellen. Vervolgens kunnen we pas ervaren dat we groter zijn.
Maar de kip-ei constructie gaat nog verder, want indien we dit artikel alleen maar lezen en niet echt binnen laten komen, zullen we ook niet zomaar gaan ervaren dat we groter zijn (als we ons dit niet al ervaren). Mogelijk moeten we dan nog meer of andere artikelen lezen. Misschien ervaren we het ineens op een geheel andere wijze. Maar dat we moeten spelen om de scheidsrechter binnen ons aan het woord te laten en de toeschouwers wat te laten zien, dat is zeker.
In deze tijd kennen we zogenaamde tomtom’s die ons de weg wijzen. De scheidsrechter en ons diepe innerlijke gevoel geven alleen maar signalen af (om ons aardse leven completer te maken of om ons doel te bereiken) als we in beweging zijn. Om de drie belangrijke posities tegelijkertijd in te gaan nemen, zullen we telkens opnieuw de uitdaging aan moeten gaan: de uitdaging om voluit te leven en om allereerst (gewoon) te spelen. Hierdoor worden we allengs een steeds betere speler en ervaren we ons leven als gelukkig en als zinvol.

En wat heeft dit allemaal te maken met bovenstaande titel? We leven in een tijd van grote verandering. We kunnen afwachtend en niet deelnemend toekijken of de uitdaging aangaan. In het laatste geval schilderen we onszelf een nieuwe toekomst, bij elke inademing. We kunnen met kleuren aan de gang. We kunnen ons leven zinvol en kleurrijk maken. Wij zijn degenen die deze verantwoording hebben. En indien we dat aankunnen, kunnen we tevens kiezen voor een samenwerking om bijvoorbeeld met z’n allen op te staan en actief op weg te gaan.
In mijn geval heet de toekomst: ‘SEVENTH – The Other Way of Living’. Dat is een manier van samenleven die anders is, waar ethiek voorop staat, waar we gestopt zijn elkaar nog langer te veroordelen, omdat we onszelf niet langer veroordelen. Dit zorgt voor een ander soort Atlantis en die kan beginnen in Nederland. Omdat we hier de visie hebben.
‘SEVENTH – The Other Way of Living’ is een leefconcept en het bestaat uit een andere manier van wonen, samen leven, gezond worden en gezond zijn. Daarnaast zetten we met een steeds groter wordende groep de schouders onder het plan om binnen op een non-commerciële manier de honger uit de wereld te hebben.
Om dit alles te realiseren dienen velen samen te werken, het veld op te durven, hun scheidsrechters te verrassen met het beste spel en de toeschouwers uit te dagen voor het einde het veld op te komen, om zelf op een geweldige manier mee te spelen.
Waar het vorige artikel open eindigde, wil ik elke lezer vragen om actief met de eigen toekomst aan de slag te gaan. Bel me. Mail me. Schrijf. Sluit aan bij de steeds groter wordende groep. Kom in actie. Verfijn onze manieren. En bovenal: stop met oordelen en wees een goede speler, ook als we niet van voetbal houden.

Ik geloof in minder stress en meer wensen uit laten komen. Daarom bouw ik op dit moment wereldwijd aan tien of meer groene oases, om een plaats te bieden aan de veranderde samenleving. Kijk voor meer gegevens op www.theotherwayofliving.nl