Stel je voor als we zouden weten dat de financiële markten over vijf jaar instorten? De meeste mensen zouden al hun geld uit fondsen halen en mogelijk hun huis verkopen. Vervolgens zou de markt niet over vijf jaar instorten, maar al veel eerder. Op die manier zou geen enkele voorspelling meer uitkomen. Dus ze komen juist uit als de meeste mensen er niets van weten? Ook dat is een goede vraag. Toch blijf ik met een belangrijke vraag achter: Wat gebeurt er als we weten dat we nog maar vijf jaar te leven hebben?

Volgens mij gaan we dan anders leven. Misschien verloopt alles steeds sneller. Sommigen raken tijdelijk in een depressie, zien zichzelf vastzitten in een onmogelijke positie en durven zich niet te bewegen. Maar dat is veelal tijdelijk. Het merendeel van ons zal in korte tijd zijn leven veranderen. Mogelijk doen we juist door deze dreiging wat we moeten doen. Eindigheid verhoogt de kwaliteit van ons leven
Ja, ik ken mensen die een moeilijke relatie hadden. Wat gebeurde er? Ze gaven nog meer aandacht aan elkaar en vochten in het ene geval ondermeer erg veel met woorden. In het andere geval erkenden ze elkaar al snel, ontmoetten elkaar met respect. En dat deze ontwikkeling nog niet in alle gevallen zichtbaar is, is volgens mij alleen maar doordat we niet lang genoeg gekeken of gewacht hebben. Wie is na verloop van jaren niet zachter ten opzichte van zijn ouders geworden? Wie is vroeg of laat niet voor zijn rechten opgekomen? Wie heeft nog niet gezien dat die ander hem niet tekort wilde doen, maar dat hij in wezen lange tijd zichzelf tekort deed?…
Ik heb daar erg lang over gedaan. Mijn leven en dat wat ik had meegemaakt of had gemist waarderen, daar was veel voor nodig. Ik leerde mezelf en alles waarderen. Onlangs leerde ik zelfs dat waardigheid een keuze is. En ten slotte kwam ik erachter dat al mijn ervaringen afhankelijk zijn van onze eigen handelswijze en manier van kijken.
Relaties die voor ons het meest betekenen zijn veelal niet de eenvoudigste relaties. Maar wat maakt het zo betekenisvol voor ons. Hoe waarderen we eigenlijk? Porseleinen kop en schotels breken gemakkelijk en zijn mede daardoor zo kostbaar. Volgens mij is ons mensenleven om dezelfde reden zo kostbaar. En als er iemand langskomt die beweert dat Nederland tijdens een grote wereldcatastrofe op 20 december 2012 blijvend onder water zal komen te staan, terwijl ik daar zacht gezegd mijn twijfels over heb, zal dit ons mensenleven alleen maar kostbaarder maken.

Ja, we zullen moeten doen wat we moeten doen. Al moet er niets, voelen we waar we nog iets verlangen. Onze verlangens en wensen vervullen is van het grootste belang. Veelal doen we daar niemand tekort mee. Inzien dat ons mensenleven echt eindig is, kan ervoor zorgen dat we voor een leven met meer kwaliteit gaan.
Volgens mij hoeven we daarbij niet te vechten voor een land, maar voor wie we echt zijn. En als we dichter bij onze intentie leven, zullen we allemaal doen waar we goed in zijn of wat we met veel liefde en toewijding doen. Daarbij is van het grootste belang om van elk oordelen af te zien. En degene die roept veroordeeld te worden moet eerst kijken naar het oordeel wat hij over zichzelf afroept. Waardeer jezelf en laat niemand jou veroordelen, door meer zelfvertrouwen te hebben.

En om terug te komen op de titel van dit artikel: “Wordt Nederland het nieuwe Atlantis?”, wil ik zeggen dat ik wel geloof dat er een hele wereld vergaan is, een samenleving die op veel punten onze samenleving vooruit was. Die vergane wereld noemen we veelal “Atlantis” en velen beweren waar deze heeft gelegen. Mogelijk is het nu aan mij om te zeggen dat zij niet heeft gelegen in de Stille Oceaan of in de Middelandse Zee. Volgens mij heette het werelddeel, want die afmetingen had het, dat toen onder water verdween zelfs geen Atlantis, maar ondermeer “Land van Poseidon”.

Veel oplossingen voor mysteries in onze wereld van vandaag liggen zo voorhanden dat we de oplossingen niet zien. Het geval van Atlantis is er een van. Toen dat werelddeel onder was gelopen sprak men al een soort engels. Die taal is door de eeuwen heen veranderd, maar in essentie hetzelfde gebleven. En omdat engels nu de wereldtaal is, zouden we elk werelddeel dat in deze tijd onder water zou gaan ook Atlantis kunnen noemen
Waarom maakt dit direct duidelijk waar volgens mij het werelddeel lag? Doordat men in de tijden na een overstroming veelal de naam of verschillende namen van de landen niet zal noemen, maar “verdronken land” zal zeggen. In die oude tijd sprak men volgens mij het vergane werelddeel aan met: at land is sea. Dat zei genoeg
Later is de zee in een oceaan veranderd, doordat deze dieper werd en de werelddelen die het vergane werelddeel begrensden verder uit elkaar kwamen te liggen. Mijns inziens ligt Atlantis dus gewoon op de bodem van de Atlantis Oceaan.

Als volgende generaties na een wereldcatastrofe een vergaan werelddeel moeten zoeken, is het gemakkelijker als we in deze tijd hetzelfde doen, namelijk inzien dat de Atlantis Oceaan is uitgedijd en zeggen: at land is sea
Uiteraard hou ik het liever droog in Nederland, maar ik heb wel het idee dat de tijden steeds sneller veranderen. Waar de wereld gisteren nog niet klaar voor was, daar is morgen een plaats voor. Ik geloof in minder stress en meer wensen uit laten komen. En daarom bouw ik vandaag aan een groene oase, omdat we allemaal kunnen kiezen voor meer balans, harmonie en gezondheid. Wie meer wil weten, klikt gewoon op op theotherwayofliving.nl.